Zanim objawy cukrzycy staną się spektakularne i jednoznaczne, przez lata możemy chorować nie zdając sobie z tego sprawy. Złe nawyki żywieniowe podkopują nasz stan zdrowia, a jeśli w rodzinie jest już ktoś chory na diabetes mellitus ryzyko, że i my zachorujemy rośnie. Wysoki poziom cukru (glukozy) we krwi początkowo nie daje żadnych objawów, dlatego o zagrożeniu cukrzycą dowiadujemy się najczęściej przypadkiem, podczas wykonywania okresowych badań analitycznych. Stanem przedcukrzycowym określamy sytuację, w której z badania na badanie poziom glukozy utrzymuje się w górnej granicy normy. Wtedy koniecznie musimy wdrożyć dalszą diagnostykę, bo może rozwinąć się pełnoobjawowa cukrzyca. Jeśli taki podwyższony wynik zdarzy się raz, a w kolejnym badanu wszystko już będzie w normie, nie ma powodu do niepokoju – najprawdopodobniej nie zastosowaliśmy się w do zaleceń, zgodnie z którymi przed porannym pomiarem poziomu cukru we krwi powinniśmy się wstrzymać z jedzeniem słodyczy już w dniu poprzedzającym badanie, a przynajmniej po godzinie 18.00.

UWAGA: 100 mg% to graniczna wartość prawidłowego stężenia cukru we krwi. Taki wynik nie świadczy o chorobie, ale może ją zapowiadać.

pierwsze objawy cukrzycy

Jak rozpoznać cukrzycę?

Pierwsze objawy cukrzycy to wzmożone i bardzo silne pragnienie, częste oddawanie moczu, duży apetyt i jednoczesna utrata wagi, senność, znużenie, osłabienie a także kłopoty ze wzrokiem – tzw. podwójne widzenie, zamazany i nieostry obraz. Jeśli zauważymy takie objawy u siebie albo u kogokolwiek innego, koniecznie trzeba udać się do poradni diabetologicznej. Nieleczona cukrzyca staje się przyczyną poważnych zdrowotnych kłopotów, a im dłużej trwa w ukryciu, tym większe sieje zniszczenie. Tak, to prawda, że cukrzycy nie można raz na zawsze wyleczyć, ale w każdym przypadku trzeba ją trzymać w ryzach –  to akurat jest obecnie jak najbardziej wykonalne.

Cukrzyca typu II

Najczęściej zapadamy na cukrzycę typu II, czyli insulinoniezależną. To około 80-90% przypadków. Mechanizm jej powstawania jest następujący. Komórki naszego ciała potrzebują paliwa w postaci glukozy. Kiedy mają kłopot z jej pozyskaniem, bo trzustka produkuje za mało insuliny albo nawet ona nie jest w stanie „otworzyć” komórek na przyjęcie transportu niezbędnego im paliwa, organizm uruchamia tryb awaryjny – odczuwamy zwiększony apetyt. Niestety, żebyśmy nie wiem ile jedli, komórki i tak „głodują”. Mamy wilczy apetyt, ciągle chce nam się pić, a mimo to chudniemy, a nadmiar cukru wydalany jest wraz z moczem.

Cukrzyca typu I

W przypadku cukrzycy typu I, czyli insulinozależnej, problemy wynikają z wadliwego działania trzustki – komórki beta odpowiedzialne za wydzielanie i produkcję insuliny są uszkodzone.

Cukrzyca wtórna

Obok tych dwóch najczęściej spotykanych typów cukrzycy, możemy także spotkać kilka podtypów, które związane są z występowaniem rozmaitych chorób autoimmunologicznych albo wad genetycznych i określane są mianem cukrzycy wtórnej.

oznaki cukrzycy

Leczenie cukrzycy

Jak już zaznaczyliśmy, bez względu na typ, cukrzyca zawsze wymaga monitorowania i leczenia. W przypadku cukrzycy typu I konieczne jest podawanie insuliny lub jej analogów. Pacjent sam monitoruje poziom cukru we krwi i aplikuje sobie preparat. Oczywiście w przypadku dzieci konieczna jest pomoc kogoś starszego. Konieczna jest też stosowna dawka ruchu oraz zrównoważona dieta.

Cukrzyca typu II to konieczność podawania leków zmniejszających insulinooporność. Jeśli nie przynoszą one pożądanego rezultatu, sięga się po insulinę.

Wyrównana cukrzyca to mniejsze ryzyko powikłań – to ich chorzy boją się najbardziej. Do wczesnych powikłań zalicza się:

  • Kwasicę ketonową
  • Kwasicę melczanową
  • Hipoglikemię
  • Hiperglikemię
  • zespół hiperglikemiczno-hiperosmolarny

Do powikłań przewlekłych:

  • retinopatię cukrzycową (uszkodzenie wzroku)
  • neuropatię cukrzycową (uszkodzenie nerwów)
  • nefropatię cukrzycową (uszkodzenie nerek)
  • choroby serca
  • udar mózgu
  • stopę cukrzycową

leczenie cukrzycy

Niestety bywa tak, że powikłania pojawiają się jako pierwszy komunikat o tym, że nasze ciało choruje. Dlatego tak ważne jest wykonywanie okresowych pomiarów glukozy we krwi oraz reagowanie w sytuacji, kiedy pojawią się opisane wyżej objawy. Oznaki cukrzycy zawsze należy zweryfikować, tym bardziej że podobne pojawić się mogą w niektórych chorobach autoimmunologicznych i być traktowane wyłącznie jako objaw tych właśnie schorzeń.

Przyczyny cukrzycy typu II

Za główne przyczyny cukrzycy typu II uznaje się nadwagę, otyłość brzuszną, brak aktywności fizycznej oraz zbyt kaloryczną dietę. Rokrocznie badanie cukru we krwi powinni powtarzać wszyscy, którzy znajdują się w grupie ryzyka: osoby, w których w rodzinie stwierdzono występowanie przypadków cukrzycy, kobiety po epizodzie tzw. cukrzycy ciężarnych oraz te, które urodziły dziecko o masie przekraczającej 4,5 kg, a także osoby mające niski poziom dobrego cholesterolu, wysoki poziom trójglicerydów oraz nadciśnienie tętnicze. Osoby po 45 roku życia, nienależące do grupy ryzyka powinny wykonywać badanie raz na trzy lata.

Wszystkich chorujących na cukrzyce obowiązuje specyficzna dieta, ale to już temat na kolejny artykuł.